Latihan Dalam Perkhidmatan (PPD Lipis)

Pada 24 dan 25 April 2010, Pejabat Pelajaran Daerah Lipis telah mengadakan Kursus Dalam Perkhidmatan yang bertajuk 'Leadership and Fitness For Officers'. Kursus yang memberi fokus kepada permainan woodball ini telah disampaikan oleh Cikgu Fairuz dari SMV Sultan Haji Ahmad Shah, Kuala Lipis. Kursus ini telah dihadiri oleh semua staff PPD Lipis kecuali beberapa orang pegawai yang terlibat dengan urusan rasmi yang lain. Kursus dibahagikan kepada 2 bahagian iaitu teori dan praktikal. Bagi bahagian teori, kursus telah diadakan di Dewan Wacana Minda PPD Lipis, manakala bahagian praktikal pula diadakan di gelanggang woodball SMV SHAS. Tuan Haji Basirun (PPD Lipis) dan En. Hamdan (Timbalan PPD) turut juga menyertai kursus ini.

Cikgu Fairuz sedang menyampaikan ceramah beliau

Sebahagian staf yang hadir

Sebelum permainan woodball dimulakan, peserta memanaskan badan
dengan tarian poco-poco

Kumpulan 8 ( saya, En. Ramli, Cik Illa dan Cik Aya ) menjadi johan pada perlawanan woodball kali ini. Tahniah semua.

Tuan Haji Basirun, PPD Lipis menyampaikan ucapan sempena majlis penyampaian hadiah. Beliau mencadangkan perlawanan woodball ini dijadikan perlawanan bulanan.

Geruh

Di rembang Jumaat, 9 April 2010, anak saya Ikhwan Hariz (14 tahun) ditimpa musibah. Basikal yang dinaikinya telah bertembung dengan sebuah motosikal di jalan Tempoyang. Penunggang motosikal tersebut ialah pelajar tingkatan 4 sekolah yang sama dengan anak saya. Impak daripada pertembungan itu, anak saya telah patah tangan kanan dan retak tulang pipinya. Kesnya terpaksa dirujuk ke Hospital Sultan Haji Ahmad Shah, Temerloh (HSHAS) kerana berlaku pendarahan hidung yang tidak henti-henti dan bengkak yang besar pada mata dan pipinya. Di HSHAS, anak saya telah dirawat oleh 5 doktor pakar iaitu pakar tulang, pakar mata, pakar hidung, pakar gigi dan pakar tekak. Saya dan isteri menemani anak saya ini sepanjang berada di HSHAS. Kami berada di sana selama 4 malam. Pada 13 April kami dibenarkan pulang tetapi diminta datang semula pada 19 April untuk pembedahan bagi memasukkan besi pada tangannya. Namun ketika saya pergi ke HSHAS pada 18 April, saya dimaklumkan semua 'operation theatre' tidak boleh digunakan kerana berlaku kerosakan pada sistem pendinginnya. Pembedahan terpaksa ditangguhkan ke minggu hadapan. Pihak hospital mencadangkan kes anak saya ini dirujuk semula ke Hospital Kuala Lipis. Saya bersetuju dengan cadangan ini, memandangkan ia berdekatan dengan tempat tinggal saya. Maka setelah mendapatkan semua dokumen yang diperlukan, saya pun membawa anak saya ke Hospital Kuala Lipis. Lebih kurang pukul 4.30 petang anak saya di masukkan ke wad Melur. Saya diberitahu oleh doktor bahawa pembedahan terpaksa ditangguhkan hingga hari Khamis (22 April) kerana anak saya mengalami selsema dan batuk.

Di Hospital Sultan Haji Ahmad Shah, Temerloh (9 hingga 13 April 2010)

Firman Allah s.w.t :

" Berilah berita gembira kepada orang-orang yang sabar, iaitu orang-orang yang pada waktu ditimpa musibah, mereka berkata : Sesungguhnya kami adalah milik Allah, dan kepada-Nyalah kami akan kembali, mereka itulah yang akan mendapat keberkatan dan rahmat dari Tuhan mereka, dan merekalah orang-orang yang memperolehi petunjuk."

(Surah Al-Baqarah, ayat 156 & 157)

Bersedia untuk masuk ke bilik pembedahan (22 April 2010)

Pada pukul 12.50 tengah hari (22 April) isteri saya menelefon memaklumkan bahawa anak saya sudah sedia untuk dibawa ke bilik bedah. Saya bergegas ke hospital dari tempat kerja yang cuma 5 minit perjalanan sahaja. Sesampai sahaja di hospital, saya lihat anak saya sudah terbaring di atas stretcher dengan kepalanya berbalut. Tepat jam 1.15 petang, anak saya ditolak masuk ke bilik bedah. Walaupun ini merupakan pengalaman kedua anak saya dibedah, namun rasa khuatir tetap menguasai fikiran saya. Tambahan lagi anak saya menangis mahu saya mengiringinya ke dalam bilik bedah. Ketika doktor meminta saya meninggalkan bilik itu, anak saya meminta saya mengesat air matanya. Sesungguhnya saat inilah yang paling sukar bagi saya. Dalam sendu suaranya menyebut 'abah tunggu ya', saya mengatur langkah berat meninggalkan bilik bedah itu. Tiada apa yang mampu dibuat selain berdoa dan berserah kepada Allah sahaja. Selepas menunggu selama 2 jam di luar bilik bedah, doktor memanggil saya masuk. Alhamdulillah, pembedahan sudah selesai dan anak saya sudah mula sedar. Dia mengadu kesakitan dan minta saya memangku tangannya. Sekitar pukul 3.20 petang, anak saya dibawa kembali ke wad Melur. Malam itu saya menemani anak saya di wad. Sepanjang malam dia mengadu kesakitan dan kerap muntah (mungkin kesan ubat bius masih terasa). Pada 24 April dia dibenarkan keluar wad.

Selepas pembedahan (22 April 2010)

Firman Allah s.w.t :" Dan kami menguji kamu dengan kesusahan dan kesenangan sebagai dugaan; Dan kepada Kamilah kamu semua akan dikembalikan"
(Surah Al-Anbiya, ayat 35)

Empat hari selepas pembedahanRuzaini Imran dan Ikhwan Hariz sedang makan sate di cafeteria Hospital SHAS, Temerloh selepas appointment di Klinik Pakar ENT pada 26 April 2010 (Isnin)

Penghargaan dan Terima kasih
Terima kasih yang tidak terhingga kepada semua yang terlibat menghulurkan pertolongan kepada anak saya Ikhwan Hariz. Kepada para doktor dan jururawat di Hospital Kuala Lipis dan HSHAS Temerloh yang telah merawat anak saya dengan penuh kesabaran, jutaan terima kasih saya ucapkan. Terima kasih juga kepada saudara mara dan sahabat handai yang datang menziarah. Hanya Allah SWT sahaja yang dapat membalas budi baik kalian semua. Doa saya, kalian semua dipanjangkan umur dan dimurahkan rezeki.

Catatan ini teman baca semula pada 17 Disember 2013, jam 10.32 malam.

Anak teman ini, kini sedang menuntut di Kolej Teknologi Antarabangsa Cybernatic, Kuala Lumpur. Ikhwan dalam proses mendapatkan Diploma Teknologi Maklumat. Semoga Allah SWT merahmati anak teman ini agar dia berjaya dalam hidupnya.

Pergi Tak Kembali

Pada pukul 8.59 pagi tadi (15/4/2010) saya menerima sms daripada Encik Halimi bin Ghazali, Penolong Pengarah (Aduan & Siasatan) Jabatan Pelajaran Pahang memaklumkan bahawa Encik Abd Hadi bin Mat Yassim, Penyelia Unit Rendah JPNP telah kembali kerahmatullah. Kali terakhir saya berjumpa beliau ialah pada bulan Februari yang lalu semasa hadir mesyuarat Aset di JPNP. Pemergian Encik Abd Hadi agak menyentuh perasaan saya kerana kami sama-sama pernah mengajar di Sekolah Kebangsaan Penjom pada tahun 1989. Pengalaman yang tidak dapat saya lupakan ketika bersama beliau ialah sewaktu kami terpaksa menyiapkan buku program sukan tahunan SK Penjom pada tahun 1990. Atas sebab-sebab tertentu, buku program tersebut terpaksa disiapkan pada malam sebelum sukan diadakan. Pada waktu itu mesin risograph belum ada lagi, jadi kami terpaksa menggunakan mesin gestetner yang digerakkan dengan menggunakan tangan. Kepada yang pernah menggunakan mesin ini tentu tahu betapa lecehnya menggunakan mesin manual ini. Macam-macam dugaan berlaku, yang paling teruk jika kertas stencil terkoyak atau terputus langsung. Namun dugaan yang paling hebat pada malam itu ialah apabila tiba-tiba sahaja 'blackout' jadi mengelabahlah kami, esok dah nak sukan. Arwah Cikgu Hadi kata tak apa, kita cari lilin. Maka pada malam itu, bertungkus lumuslah kami menyiapkan buku program tersebut dalam kesamaran cahaya lilin. Alhamdulillah, keesokannya buku itu diedarkan pada tetamu tanpa seorangpun tahu kesukaran menyiapkannya.

Kepada Allahyarham Cikgu Abd Hadi, semoga rohmu dicucuri rahmat dan ditempatkan dalam kalangan roh orang-orang yang beriman. Al-fatihah.

Membakar ayam sempena Jamuan Akhir Tahun 1989 Sekolah Kebangsaan Penjom
Dari kiri : En. Hasbi (sekarang Guru Besar SK Berchang), Allahyarham Cikgu Abd Hadi, Cikgu Kamaruzaman Mubin (dah pindah ke Johor), Ustaz Anwar Ismail (sekarang mengajar di SK Berchang), saya dan Encik Mohamad Zakaria (Guru Besar SK Penjom pada waktu itu, sekarang sudah bersara)

Pemantauan Bersepadu SK Kechau Tui

Pada 14 April 2010 (Rabu) saya bersama 11 orang pegawai dari Pejabat Pelajaran Daerah Lipis telah mengadakan pemantauan bersepadu di Sekolah Kebangsaan Kechau Tui, 27100 Padang Tengku. Pemantauan ini diketuai oleh Encik Hamdan bin Harun, Timbalan PPD Lipis. Pemantauan ini bertujuan membantu pihak pengurusan sekolah memantapkan organisasi sebagai sekolah yang berkesan dan menunjukkan peningkatan dalam semua segi. Selain itu, pemantauan ini juga untuk memaklumkan kekuatan yang ada di sekolah dan kelemahan yang perlu diurus dan ditangani secara bersistematik. Diharapkan pemantauan ini dapat menyuntik semangat ingin berjaya dalam kalangan guru-guru ke arah menghasilkan pengajaran dan pembelajaran yang berkualiti.

En. Hamdan bin Harun, Timbalan PPD Lipis sedang membuat rumusan pemantauan

Guru-guru SK Kechau Tui mendengar amanat dan teguran yang diberikan oleh Timbalan PPD Lipis

Kenangan Zaman Persekolahan

Sekolah Kebangsaan Kepala Batas, Alor Setar, Kedah

Saya memasuki darjah satu di SK Kepala Batas, Kedah pada tahun 1974. Oleh kerana tidak pernah memasuki kelas tadika, maka darjah satu merupakan pengalaman pertama saya di alam persekolahan. Sewaktu saya belajar di sekolah ini, Skim Pinjaman Buku Teks (SPBT) belum ada lagi, jadi ibu bapa dikehendaki membeli sendiri buku-buku teks. Oleh kerana kehidupan yang agak sukar pada masa itu, ayah hanya mengerjakan sawah yang disewa daripada orang, maka tidak semua buku teks yang dapat dibeli. Belajar dalam serba kekurangan ini, memang terasa sukarnya.Tidak banyak kenangan yang dapat saya ingat semasa di sekolah ini, selain peristiwa kaki saya termasuk dalam rim basikal semasa membonceng basikal ayah waktu pulang sekolah. Luka yang agak teruk menyebabkan saya terpaksa berehat di rumah selama 3 minggu. Parutnya masih boleh dilihat sampai sekarang. Saya hanya bersekolah selama 2 tahun sahaja di sekolah ini. Ketika naik ke darjah 3, ayah menukar saya ke sekolah yang lebih dekat dengan rumah kami iaitu SK Anak-Anak Angkatan Tentera Tok Jalai.

Sekolah Kebangsaan Anak-Anak Angkatan Tentera Tok Jalai, Jitra, Kedah
(saya duduk 3 dari kanan, di sebelah Guru Besar)

Pembelajaran saya di SK Anak-Anak Angkatan Tok Jalai berjalan dengan lebih baik. SPBT pun sudah ada, jadi tidak ada lagi masalah dengan buku teks. Ada beberapa orang guru yang masih saya ingat antaranya ialah Cikgu Sharifah Siha Syed Mansur, Cikgu Mat Husin (cikgu yang ditakuti kerana suka tarik sideburns) dan Cikgu Razali (cikgu yang bawa kereta Ford Cortina). Guru Besar pada masa itu ialah Ku Othman bin Ku Hamid. Beliau pernah merotan saya di perhimpunan kerana tidak hadir ke sekolah. Sebenarnya saya dan beberapa orang murid tidak hadir ke sekolah kerana hujan lebat. Oleh kerana, kedudukan rumah saya agak jauh dari sekolah, ditambah pula keadaan jalan tanah merah yang berlumpur maka ayah tidak menghantar saya ke sekolah pada hari itu. Oleh kerana ramai murid tidak hadir, Guru Besar sangat marah, sebab itulah beliau mengadakan perhimpunan khas. Selepas berleter panjang, beliau 'bantai' kami serotan seorang.
Ketika belajar di sekolah ini, bakat saya yang paling ketara ialah melukis. Cikgu-cikgu selalu memuji kecantikan lukisan saya. Seorang guru telah mengupah saya RM5.00 untuk melukis 'prop' drama dengan menggunakan manila kad. Bukan main seronok saya dapat RM5.00. Waktu itu, nilai sebanyak itu sudah cukup besar. Cikgu Ilmu Alam meminta kebenaran untuk menyimpan buku nota saya kerana katanya lukisan peta yang saya lukis sangat cantik.Waktu di darjah 4 hingga 6 saya sangat suka membaca. Kadang-kadang dalam masa seminggu saya akan menghabiskan 4 buah buku cerita. Antara buku cerita yang saya suka baca pada masa itu ialah cerita Lima Sekawan dan Siri Noddy yang kedua-duanya ditulis oleh Enid Blyton.

Siri Lima Sekawan dan Noddy yang ditulis oleh Enid Blyton merupakan buku cerita kegemaran saya di sekolah rendah.

Di sekolah menengah pula sangat suka membaca siri penyiasatan Hardy Boy dan Biggles

Sekolah Menengah Kebangsaan Jitra, Kedah

Saya tidak berapa ingat keputusan penilaian darjah 5 saya, tetapi mungkin agak baik kerana saya telah ditawarkan memasuki Kelas Rancangan Khas (KRK), di Sekolah Menengah Jitra. Saya menaiki bas seorang diri dari pekan kecil Tok Jalai ke bandar Jitra. Hari pertama di sekolah menengah memang kekok juga, macam rusa masuk kampung. Nasib baik ada pengumuman untuk pelajar-pelajar KRK untuk masuk ke dalam bilik darjah yang telah ditetapkan. Sesetengah pelajar KRK ditawarkan tinggal di asrama, saya memilih untuk berulang dari rumah sahaja. Di dalam kelas ini, semuanya pelajar Melayu kecuali Yeoh Swee Ling, seorang pelajar Cina yang ditempatkan di dalam kelas itu untuk memberi saingan kepada pelajar-pelajar Melayu. Selepas peperiksaan SRP, saya meneruskan persekolahan di tingkatan 4 dalam aliran sains. Ramai juga kawan-kawan yang menukar aliran daripada sains ke sastera. Saya kekal dalam aliran sains. Namun semasa hendak menghadapi SPM, saya terpaksa menggugurkan Matematik Tambahan dan diganti dengan Pendidikan Seni. Memang rasa tak mampu nak lulus Matematik Tambahan ni. Alhamdulillah saya dapat pangkat 1 dalam SPM. Ramai kawan-kawan sekelas dapat masuk universiti tetapi saya tidak dapat. Saya meneruskan pengajian ke Tingkatan 6 bersama rakan-rakan baru yang datang dari sekolah lain. Walau bagaimanapun saya tidak sempat mengambil STPM kerana mendapat tawaran ke Maktab Perguruan.

Bergambar bersama kawan-kawan Tingkatan 6 semasa mengadakan lawatan ke Terengganu pada tahun 1985

Jejantas Pekan Rabu, Alor Setar

Pada hari keputusan SPM diumumkan, saya beritahu emak, kalau saya balik awal itu tandanya saya telah gagal dan tolong jangan tanya apa-apa. Sebenarnya saya bernazar, jika saya dapat pangkat 1 dalam SPM, saya akan dermakan RM10.00 kepada setiap pengemis yang berada di atas jejantas Pekan Rabu, Alor Setar. Selepas dapat keputusan SPM, saya terus ke bank untuk keluarkan semua duit biasiswa yang masih berbaki. Dari Jitra saya naik bas terus ke Alor Setar. Waktu saya melangkah kaki naik ke atas jejantas Pekan Rabu itu, saya lihat cuma dua orang pengemis sahaja yang ada di situ. Setiap seorang saya sedekah RM10.00. Kedua-dua pengemis itu melihat saya, dengan penuh tanda tanya. Hari ini, jika saya berkunjung ke Pekan Rabu Alor Setar, pandangan saya akan segera terarah kepada pengemis-pengemis yang berada di situ dan kenangan hampir 26 tahun yang lalu kembali mengisi ruang fikiran.

Afghanistan War : Cry Without Tears

Abdullah Khan Momeen

Pada tahun 1990, saya telah menyertai satu program yang dianjurkan oleh Angkatan Belia Islam Malaysia (ABIM). Program yang dikenali sebagai 'Muslim Aid' itu memberi peluang kepada umat Islam di negara ini menaja anak-anak yatim di Afghanistan untuk bersekolah. Pada waktu itu, negara Afghanistan baru sahaja tamat berperang selama 10 tahun dengan Soviet Union. Peperangan yang bermula pada 24 Disember 1979 dan berakhir pada 15 Februari 1989 itu telah memakan banyak korban, meninggalkan kaum wanita sebagai balu dan kanak-kanak sebagai anak-anak yatim yang tiada tempat berlindung. ABIM mengambil inisiatif mencari dermawan-dermawan di seluruh negara untuk membantu persekolahan anak-anak yatim ini. Jumlah derma yang hendak diberi terpulang kepada kemampuan penderma. Oleh kerana, saya baru sahaja bekerja maka derma yang mampu saya beri pada setiap bulan tidaklah sebanyak mana. Namun saya bersyukur kerana diberi peluang membantu mereka ini. Nama pelajar yang saya taja itu ialah Abdullah b. Khan Momeen. Dilahirkan pada tahun 1981 di Kan'uf. Ayahnya seorang petani yang tinggal di kampung Andar di wilayah Ghazni. Sekolah di mana Abdullah belajar diberi nama Shaheen Andar. Hari ini jika Abdullah tidak menjadi sasaran peluru senapang, beliau sudah berumur 29 tahun.

Kanak-kanak Afghanistan yang kehilangan ibu bapa sedang merenung masa depan yang tidak pasti.

Belajar dalam serba kekurangan

Tentera Mujahideen walaupun memiliki kelengkapan perang yang terhad, namun berjaya menghambat tentera Soviet Union dari tanah tumpah darah mereka.

Tentera Soviet Union terpaksa meninggalkan bumi Afghanistan dalam keadaan yang mengaibkan. Mungkinkah Amerika Syarikat juga akan mengalami nasib yang sama? Kita hanya mampu berdoa agar Afghanistan kembali aman.

Dua pemimpin Soviet Union yang mempunyai kaitan dengan perang 10 tahun terhadap Afghanistan. Leonid Brezhnez adalah Presiden Soviet yang bertanggungjawab memulakan serangan kepada Afghanistan pada 24 Dis 1979 manakala Mikhael Gorbachev pula merupakan Presiden yang mengarahkan pengunduran tenteranya dari Afghanistan. Gorbachev juga merupakan Presiden terakhir kesatuan Soviet sebelum berpecah menjadi Russia.
Mohamed Zahir Shah yang dilahirkan pada 15 Oktober1914 adalah raja terakhir Afghanistan. Beliau telah memerintah selama 4 dekad bermula dari tahun 1933 hingga 1973. Beliau diangkat menjadi raja selepas pembunuhan bapanya Mohamed Nadir Shah. Pada tahun 1973, sepupu beliau Mohamed Daoud Khan telah melancarkan rampasan kuasa ketika beliau berada di Itali. Zahir Shah tinggal dalam buangan di Itali selama 29 tahun. Mohamed Daoud Khan yang telah merampas kuasa telah memerintah sehingga 1978 apabila beliau telah dibunuh dan diganti oleh Babrak Karmal yang condong kepada fahaman komunis. beliau menjadi presiden Afghanistan sehingga tahun 1986. Dr.Mohamad Najibullah menggantikan Babrak Karmal sebagai Presiden Republik Demokratik Afghanistan bermula pada 30 September 1987 hingga 16 April 1992. Beliau memerintah Afghanistan sebagai boneka kepada Soviet Union. Oleh itu, apabila Soviet Union ditewaskan, beliau telah dihukum gantung oleh puak Taliban.

Pada 11 September 2001, Menara Berkembar di World Trade Center New York telah diserang oleh dua buah jet yang telah dirampas oleh pengganas yang didakwa sebagai anggota al-Qaeda. Berdasarkan dakwaan itu, Amerika Syarikat telah melancarkan gerakan besar-besaran memburu pemimpin al-Qaeda, Osama bin Laden. Bumi Afghanistan menjadi lokasi pencarian menyebabkan Amerika Syarikat dan sekutu-sekutunya melancarkan 'Operation Enduring Freedom' ke atas Afghanistan pada 7 Oktober 2001 . Sekali lagi, negara yang sudah hancur selepas berperang selama 10 tahun dengan Soviet Union ini bakal dihancurkan pula oleh satu lagi kuasa besar dunia dengan berlindung di sebalik mandat United Nation.

Akhirnya, kita terpaksa mengakui hakikat bahawa bumi berdarah Afghanistan sukar menemui keamanannya. Dan kanak-kanak yang tidak mengerti apa-apa ini, akan terus-terusan menjadi mangsanya.

Tallest Man in The World

Dengan ketinggian 6 kaki 2 inci, saya rasa sudah cukup tinggi. Namun setelah dibandingkan dengan dua lelaki di atas iaitu George Bell dari Amerika Syarikat dengan ketinggian 7 kaki 8 inci dan Bao Xishun dari China yang setinggi 7 kaki 9 inci rasanya saya tidaklah terlalu tinggi. Di Malaysia lelaki tertinggi yang tercatat dalam Malaysia Book of Records ialah Hoo Sun Foo dari Selama, Perak dengan ketinggian 6 kaki 9 inci.

Hati saya tergerak untuk menulis tentang topik ini setelah menonton dokumentari 'Extreme Bodies' yang ditayangkan di Discovery Channel beberapa hari yang lalu. Dokumentari ini mengisahkan kehidupan George Bell selaku lelaki yang paling tinggi di Amerika Syarikat dengan ketinggian 7 kaki 8 inci. Beliau yang bekerja sebagai Penolong Sherif di penjara bandar Norfolk merupakan lelaki ketiga tertinggi di dunia. Mengikut doktor ketinggian George disebabkan tumor yang tumbuh pada kelenjar pituitari. Tumor itu menyebab kelenjar pituitari terus menerus mengeluarkan hormon yang meransang pertumbuhan tulang. Dengan bantuan pakar, tumor itu telah berjaya dibuang. George mengakui kehidupannya agak sukar dan sering menjadi fokus orang ramai.

Menyusuri cerita George ini, saya berasa insaf dan bersyukur. Walaupun saya agak tinggi jika dibandingkan dengan ketinggian orang Melayu yang puratanya antara 5 kaki hingga 5 kaki 6 inci, namun saya boleh meneruskan kehidupan dengan selesa. Saya masih boleh menggunakan semua peralatan dan kemudahan seperti yang digunakan oleh orang lain tanpa sebarang pengubahsuaian. Saya juga belajar menerima hakikat bahawa tiada manusia dilahirkan sempurna. Jika itulah qadak dan qadar Allah kepada kita, terimalah dengan hati yang lapang.

"...boleh jadi kamu benci kepada sesuatu padahal ia baik bagi kamu, dan boleh jadi kamu suka kepada sesuatu padahal ia buruk bagi kamu. Dan ingatlah Allah jualah yang mengetahui semua itu, sedangkan kamu tidak mengetahuinya." (Surah al-Baqarah, ayat 216)

Sultan Kosen dari Turki tercatat dalam Guinness World Records sebagai lelaki tertinggi di dunia dengan ketinggian 8 kaki 1 inci.

Robert Pershing Wadlow kekal sebagai lelaki paling tinggi di dunia. Beliau yang dilahirkan pada 22 Februari 1918 di Alton, Illinois mempunyai ketinggian 8 kaki 11 inci. ketinggian beliau itu telah mendatangkan banyak masalah kesihatan sehingga beliau telah meninggal dunia pada usia yang muda iaitu 22 tahun.

Duit Pokok Pisang Jepun

Saya masih menyimpan sekeping duit pokok pisang Jepun bernilai 10 Dollar. Duit kertas bermutu rendah ini diberi nama duit pokok pisang kerana terdapat gambar pokok pisang pada muka hadapannya. Duit ini digunakan secara meluas semasa pendudukan Jepun di Tanah Melayu sekitar tahun 1942 hingga 1945. Duit ini tidak mempunyai nombor siri oleh itu, kerajaan Jepun (Japanese Occupation of Malaya) telah mencetaknya tanpa had. Ini menyebabkan nilai matawang ini merosot dan kadar inflasi begitu tinggi. Mengikut cerita, pada zaman Jepun orang-orang kaya mempunyai berguni-guni duit ini. Namun setelah Jepun menyerah kalah selepas dua bandar utamanya Hiroshima dan Nagasaki diletupkan dengan bom atom oleh Amerika Syarikat pada 6 dan 9 Ogos 1945, duit pokok pisang ini telah kehilangan nilainya. Maka rugilah orang-orang kaya yang menyimpan duit ini.

Jepun menyerang Kuala Lumpur

Leftenan Jeneral Yamashita Tomoyuki dan Leftenan General Percivel mengadakan perbincangan untuk pihak British menyerah kalah kepada Jepun di Jalan Bukit Timah, Singapura pada 15 Januari 1942

Tentera Jepun menyerah kalah kepada British di Singapura apabila Hiroshima dan Nagasaki diletupkan dengan bom atom pada 6 dan 9 Ogos 1945

Leftenan Jeneral Yamashita Tomoyuki, orang yang bertanggungjawab membawa kesengsaraan kepada penduduk Asia Tenggara. Beliau telah membenarkan askar-askar Jepun melakukan kekejaman dan penyiksaan kepada penduduk-penduduk di Tanah Melayu, Indonesia dan Filipina. Beliau akhirnya mati di tali gantung pada 23 Februari 1946, di penjara Los Banos, Filipina setelah diadili atas segala jenayah perang yang telah beliau lakukan.